ER-OP-UIT! LIFESTYLE

52 Kilometer Gefietst tussen Leeuwarden en Sneek

Niet dat het zo ongewoon is om lange afstanden te fietsen en wij fietsen ook best wel veel en vaak, toch is een tocht van dik 25 km met twee kids een avontuurlijk ritje. Al helemaal wanneer je het op fietsen doet, waarvan je je afvraagt wanneer ze het gaan opgeven...
Sneek2
Waterpoort (Stadspoort) van Sneek tijdens Sneekweek. 

DAN KOMT HET AVONTUUR INEENS IN JE HOOFD OPZETTEN


Wel doen of niet doen?  Vol verwachting keken ze mij aan. Hun vader zou jarig zijn en het was ook Sneekweek, met andere woorden, er was ook kermis. Hoewel ik het niet zag zitten om in een drukte van heb ik jou daar te gaan fietsen, voelde ik het avontuur in mij aanwakkeren.

Mijn jongste zag er wat tegenop en na wat oprecht gemeende peptalks dat hij het echt wel zou kunnen, al zoveel had gefietst elke week, zag ik een twinkeling in zijn ogen. De oudste had er sowieso al zin in en we praten nu al over verre fietsvakanties. Graag wel met een ander fietszadel, ai, ai, ai.

Gauw liet ik door de opa de ketting nakijken, want een paar versnellingen waren en zijn niet goed. Risico één onderweg. Blijf van de versnellingen af. Waar is mijn omafiets? Ik mis haar!

Toen op naar een vriendin en haar leuke hondenmand geleend. Werkte perfect! Hond heeft flink genoten… beetje teveel zelfs. zal ik zo uitleggen 🙂

Regenjassen ingepakt en beltegoed gehaald. In geval van nood (band lek of zoiets) kon ik in ieder geval twee personen bellen die een auto hebben. Zo ver was het immers ook niet met de auto. Ook nummers opgeschreven, voor het geval de telefoon zou uitvallen en vervolgens deze ook weer vergeten om mee te nemen. Dit moest lukken, uit te logeren in Sneek.

Na drie km pas de stad uit gefietst, dan begin je te twijfelen..

We kunnen nog terug…voel mijn benen nu al…gaat dit goed komen?…wat als ik een lekke band krijg?…wat als de kinderen het niet volhouden?

Als je ook graag zoiets wil doen maar twijfelt, schop die vragen gelijk aan de kant. Het komt wel goed!

Na een tijdje, zo’n 14 kilometer later, begon de jongste te vragen om een pauze. Is goed. Nergens een plek te vinden, dus kozen we voor een groot weiland waar net gemaaid was. Even zitten op de jassen en wat drinken. Cola.

Mam, de hond heeft ook dorst.

Vragend keek de hond mij aan. Ik had gehoopt onderweg wel een regenplas tegen te komen, maar helaas. Ze bleef kijken.

Zou ze cola lusten?‘, vroeg ik eigenlijks meer voor de gein. Maar het geintje werd al gauw nieuwsgierigheid. ‘Ze lust ook koffie‘.

Sneek3
Zie hier het resultaat 🙂 Eenmalige actie!

Doordat we slap lagen van het lachen, zagen we de grote tractor met aanhanger pas op het laatste moment aankomen. Gelukkig had hij ons wel gezien en maakte een kleine omweg, zodat wij de kans kregen onze spullen te pakken. Bleek een trotse vader, want zijn zoontje vond het maar al te leuk vond om dat grote ding te besturen. Ik als trotse moeder knikte maar vriendelijk dankend terug.

Dertig meter verder… ‘Kijk, een snackbar!‘, en weer tien meter verder, ‘Ja hoor, hier staan een bank en tafel‘.

Het moest zo zijn. Wie wil er ook in een snackbar zitten, als er een weiland is?

Ineens was er een bordje voor de fietsroute verdwenen.

Mam, ik weet zeker dat we hierheen moeten‘.

‘Ik kies toch voor de andere kant, want daar staat voor de auto’s ook Sneek aangegeven’.

Vrouwen hebben niet als mannen een kaart in hun hoofd‘, antwoordde hij volhoudend terug.

Mijn kant wordt het!’, antwoordde ik grijnzend terug.

Ik kreeg gelijk, mijn route was achteraf gezien dikke vier kilometer korter. Het enige wat ik als antwoord daarop kreeg was een hmpfff….

Mannen…zucht!

Als je dan aankomt, dringt het pas tot je door hoever je bent gekomen

Eindelijk aangekomen en dan moet je de weg nog vinden naar het adres van bestemming.

‘We moeten hierheen, ik ken de weg!’

‘Weet je het zeker?‘, vroeg ik hem half wantrouwend. Hij was er inderdaad vaker geweest dan ik.

‘Ja echt!’

‘Ja, want jij hebt een kaart in je hoofd…’

‘Ja!’

Even later….

‘Meneer, mag ik wat vragen? Weet u waar het station is?’

Een brommerbestuurder antwoordde terug, ‘Dat is deze weg helemaal terug en dan rechtdoor etc etc…’

Zucht…

‘Mam, we moeten hierlangs…’

Nee, ik vertrouw jou niet meer! Klaar nu en meekomen.‘ 🙂

Sneek4
Gezellig nog voor de Waterpoort. Net voorbij de kermis en nog maar vijf minuten fietsen naar onze bestemming.
Sneek1
Wachtend op de openstaande brug aan de andere kant van de Waterpoort. Zoveel bootjes op het water vanwege het feest, super gezellig!

Na het fietsen komt de beloning!

De vader en zijn gezin kregen leuke kadootjes en wij heerlijke chinees. En ik mocht ook nog genieten van lekkere Wodka Redbull. Goede ruil toch?

Na een gezellig samenzijn, voetbal, flink wat geklets en een paar zeer misselijkmakende rondjes op de kermis, was het tijd om uit te rusten. De dag erna stond ons weer zo’n tocht te wachten.

De tweede dag fietsen valt dan ineens een stuk zwaarder

Mam, ik weet niet wat het is…maar het trapt ineens veel zwaarder‘, piepte de jongste halverwege.

Mam, ik heb enorme kramp in mijn kuit‘, jammerde de oudste.

De hond zat zachte jankgeluiden te maken in het mandje en ik voelde de wind ook tegenwerken.

Na wat flinke positieve kreten, had ik al door dat het niet goed zou werken.

Jongens, we komen in Leeuwarden gelijk bij een Mac Donalds aan. Nog even volhouden en dan trakteer ik op een Milkshake en hamburger, goed?

Fietsen ging ineens weer vlot en zo gezegd, zo gedaan!

Sneek
BrainFreezzzzzz auw!

Zelf had ik zo’n smoothie met mango en ananas. Gezond? Geen idee, want eerlijk waar, het was mierezoet. Persoonlijk denk ik niet dat dat kwam vanwege het hoge fruitgehalte. Maar dat moet ik nog maar eens uitzoeken. Het was in ieder geval fijn om te kunnen zitten op een bankje en werd geholpen door een vriendelijke dame. Is ook wat waard.

Een half uur later kwamen we uitgeput thuis aan. Kan je vertellen, we lagen voor ons doen vroeg op bed 🙂

‘Toch maar even gepresteerd zeg!’, zei ik zo tegen de jongste. ‘Zo’n 52 kilometer joh, dat heb jij maar even gefietst!’ Een trots koppie keek terug.

‘Volgende week naar Amsterdam fietsen?’, riep de oudste hem toe.

‘Neeee…’ Jammer, nog niet helemaal overtuigd.

Geslapen als een roos… zelfs de hond…

Volgende dag was ik bijna een kilo lichter (jeeeeeeeh), een beetje duf, wel weer een work-out gedaan en echt serieus aan het overwegen om ooit naar het buitenland te fietsen. Tja…

Dat was ons avontuur de afgelopen twee dagen en dan is het nu weer tijd voor een grote kop koffie.

Tot de volgende keer maar weer!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s