Mijn Paasverhaal is Geen Schattige Paashaas

Pasen

 

PAASVERHAAL GAAT VERDER DAN CHOCOLA EN HAASJES


Voor wie het ware paasverhaal nog niet weet: Goede Vrijdag gaat om de kruisiging en het lijden van Jezus aan het kruis en Pasen gaat om de opstanding uit de dood na de kruisiging. Niet dat ik chocolade en wat creativiteit niet kan waarderen, integendeel, maar dit is de reden waarom wij met z’n allen vrij hebben deze dagen. De oorsprong.

Een paar dagen geleden heb ik het boek van de bekende apologeet Ravi Zacharias uitgelezen, ‘De Grote Wever‘. Over hoe God ons vormt door de dingen die wij meemaken. Hoe ons leven van begin tot eind als het ware een kunstwerk is, net als die prachtige geweven kleden in het verre Oosten.

Het leven als een patroon

Dat zet je wel aan het denken. Je kent het vast wel. Vooruit kijken is vrijwel geen doen. Niemand weet wat hem of haar te wachten staat. Soms maak je situaties mee en dan zie je het nut er niet van in of wat de uitwerking ervan zal zijn in de toekomst. Maar als je terugkijkt op al die jaren, dan begin je een mooi patroon te zien. Zelfs hoe tegenslagen ten goede kunnen uitpakken. Ik ben geen uitzondering op de regel.

Zo zit ik met christenen opgescheept in mijn leven 😉 waarvan je wel eens elkaars verhalen aanhoort. Dan blijkt vaak hoe onze levens al op de een of andere manier met elkaar verbonden waren door situaties of vrienden, nog voordat we met elkaar omgingen of zelfs christelijk waren geworden (uiteraard heb ik dit ook met ongelovigen).

Steeds weer op elkaars pad

Bijvoorbeeld mijn vriendin en ik. Wij kennen elkaar al zeker 24 jaar. Met wat tussenpozen ertussen, maar steeds kwamen wij weer op elkaars pad. En inmiddels geef ik het maar op, zal haar vriendin maar blijven 🙂 Maar hoe het begon was toch wel bijzonder.

Haar moeder liep op een dag, ergens in 1984, naar de bushalte en ik als meisje van acht ging spontaan naast haar lopen en begon te kletsen. Toen kletste ik iedereen al de oren van het hoofd. Ze vertelde mij dat ze ook een dochter had van mijn leeftijd. Was nog maar net verhuisd van Limburg naar Friesland, dus nieuwe vriendinnen waren zeker welkom. Toch kwam daar geen afspraak van.

Maar niet lang daarna kreeg ik een vriendin en we woonden bij elkaar in de straat. Ze nam mij mee naar haar huis en daar zag ik diezelfde vrouw weer. Haar moeder. Dat was even een leuk moment. Nou ja veel momenten, want wat heb ik daar vaak geslapen. Die vriendin en ik hadden veel gemeen, zelfde school, passie voor paarden, passie voor rondhangen in de natuur en geintjes met de honden. O ja, ook kattenkwaad. Vaak ook bij haar oma, die ik voor het laatst heb gesproken hier letterlijk voor mijn appartement. Alleen woonde ik hier toen nog lang niet.

Mijn vriendin was christelijk, maar sprak er nooit over voor zover ik mij kan herinneren. Was wel een keer mee was geweest naar de kerk met mijn vriendin en haar moeder. Zelf was ik toen als Limburgse katholiek, maar niet zo opgevoed en sprak er eigenlijk ook nooit over. Alleen met kerst zag ik een kerk van binnen en vond dat heel speciaal. Wel had ik de commune gemist wegens de verhuizing en kan me herinneren dat mijn oma en ik daar stevig van baalden.

Ervaringen zijn nodig voor het geheel

In onze tienertijd raakten mijn vriendin en ik elkaar uit het oog en in onze wilde tijd (uitleg niet nodig haha), zo begin twintig, kwamen we elkaar weer tegen. Dat was een kortstondige heftige vriendschap in die dagen, maar voor ons beiden zo leerzaam geweest voor de dagen van nu. In die dagen hadden zij en ik al zoveel christelijke ervaringen gehad die ik later pas goed begreep, maar mijn verhaal wordt dan eentje als een gebed zonder eind.

Paasverhaal

Bleken allang gelovig te zijn

Toen zij en ik elkaar weer tegenkwamen hadden we beiden al kinderen en kwam het geloof wat we al jaren bleken te hebben, regelmatig ter sprake. Ergens was dit onderwerp niet toevallig, want mijn familie had inmiddels ook weer contact met haar familie. Mijn moeder kon haar moeder al uiteraard, maar ook haar man bleek haar te kennen van lang terug en hij kwam tot geloof en hoe! Inmiddels predikt hij ook al jaren. Later besloot ook mijn moeder, door het zien van zijn veranderingen te volgen.

Maar mijn vriendin en ik gingen onze eigen weg en bezochten een andere kerk. Allebei verlangend naar meer kennis van de Bijbel en een dieper geloofsleven. Nou is zij altijd de rustige serieuzere type geweest en ik…ja, toch anders. Een grotere drang naar mijn eigen weg te vinden in het leven. Soms koppig.

De volwassendoop

Toch, toen zij vertelde dat ze zich liet dopen, stonden mijn oren daar ook naar. Ik was dan wel als baby gedoopt, maar het verlangen groeide om als volwassene hier bewust voor te kiezen en de evangelische richting op te gaan (nee, geen sinaasappelkistje).

Na een gesprek met de voorganger van de kerk, acht jaar na mijn bekering op 11 september 2001 (uur na aanslag WTC) , had ik mijn beslissing genomen. Met lood in de schoenen. Want het was een grote kerk en er zouden veel mensen komen. Ik ben niet zo’n held met microfoons, dus het zweet brak mij letterlijk uit. Daarbij zou mijn familie ook komen kijken naar mijn vriendin en ze hadden geen idee dat ik er ook voor gekozen had. Het moest een verrassing worden en dat was zeker geslaagd… je had hun gezichten moeten zien!

Het ware Paasfeest

Voor mij was het speciaal. Dat ijskoude bad wat tijdens het bidden ineens warm aanvoelde (verwarming was stuk). Een zaal met honderden mensen. De gezichten van mijn familie. Eindelijk volledig gekozen voor Jezus en dat tegelijk met mijn vriendin en vele anderen. Daarbij was het ook nog eens Pasen. De dag van de opstanding, van wedergeboorte en dat is eigenlijk ook waar de doop voor staat. Het was een knalfeest in die zaal en als ik de dvd terug ga zien, zit ik ongetwijfeld weer met tranen in mijn ogen.

Ik zou je nog zoveel kunnen vertellen wat er intussen allemaal is gebeurd. Van de verbazingwekkende gebeurtenissen tot de steun die ik heb ervaren. Hoe mijn kinderen zich hebben laten dopen en daar nog steeds achter staan. Het Pinkstervuur. Levens die steeds weer met elkaar verweven zijn (en nee, woon niet in een dorp).

Het plan zien geeft rust

Wie weet vertel ik het ooit allemaal, maar waar het werkelijk om draait is dat ik, terugkijkend op mijn leven, steeds meer het plan ga zien. De draden. Precies zoals het in ‘De Grote Wever‘ wordt beschreven. Alles zit hem in de perfecte timing en dat geeft vertrouwen. Een stukje rust, bevestiging en vooral ook veel hoop.

Dus je ziet, mijn paasverhaal is geen schattig haasje. Maar zoveel beter dan Kerstmis. Hoewel het altijd bijzonder blijft, zal Pasen anno 2009 nooit overtroffen worden. Zelfs niet met al dat lekkers! Tenzij Hij terugkomt met Pasen… 🙂 uiteraard…

Photocredit Pixabay

2 gedachten over “Mijn Paasverhaal is Geen Schattige Paashaas

  1. Thank you for sharing your beautiful heartfelt story. Although I have never felt he need to be rebaptised growing up in the Lutheran church provides many choices to continue spiritual growth. Happy Easter, enjoy the Risen Lord.

    1. Thank you for your answer. I know many different christians who are still very faithful. Wish you a happy Easter too and God bless.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.